بلیط هواپیما
منوی سایت
مروری بر گذشته
آموزش سئو

تبلیغات

جهانیها
جهانیها

سامتیک، سامانه خرید اینترنتی بلیط هواپیما و بلیط قطار با بهره گیری از جدیدترین تکنولوژی های روز و کادر متخصص و مجرب خود، با پیاده سازی بستری کاربر پسند و ساده و با ارائه خدمات با کیفیت در زمینه مسافرت هوایی و ریلی به شما کمک می کند با یک جستجوی ساده بلیط هواپیما و یا بلیط قطار مورد نظر خود را انتخاب و خریداری نمایید.
این وب سایت اقدام به جمع آوری تمام اطلاعات پرواز خطوط هوایی و ریلی ایران نموده تا با توجه به نیاز کاربران سهولت اسفاده از امکانات جهت خرید اینترنتی بلیط ارزان هواپیما چارتری و سیستمی و بلیط قطار در فضای مجازی بر اساس آخرین تغییرات در اختیار کاربران قرار گیرد.

برای خرید خودرو، در بین هزاران آگهی فروش خودرو جستجو نموده و خودروی موردنظر خود را انتخاب نمایید. برای فروش خودرو، نسبت به ثبت آگهی فروش خودرو اقدام کنید.

برای خرید خودرو، در بین هزاران آگهی فروش خودرو جستجو نموده و خودروی موردنظر خود را انتخاب نمایید. برای فروش خودرو، نسبت به ثبت آگهی فروش خودرو اقدام کنید. از اخبار روز بازار خودرو و قیمت به روز خودرو مطلع گردید.

نقد فیلم کفش‌هایم کو؟ (where are my shoes?), دست‌های محرم و نوازش آلزایمر

نقد فیلم کفش‌هایم کو؟ (where are my shoes?), دست‌های محرم و نوازش آلزایمر

کارگردان فیلم “پنجاه قدم آخر” در فیلم اخیر خود( کفش‌هایم کو؟ )؛ بازهم یک روایت تکه و پاره ارزانی تماشاگران سینما کرده است.کیومرث پوراحمد دو دهه است که در یک چرخه عجیب گیر افتاده: روایت متوسط و ضعیف از ایده‌ای خوب. کفشهایم کو قطعا یکی از کارهای عجیب و غریب پوراحمد است. او ذات داستان را به روایت تصویری ارجح ندانسته و از همان سکانس افتتاحیه فرش قرمز را با این جمله برای ممیزی و ارشاد پهن کرده است:دست‌هائی که کیانیان را در فیلم لمس می‌کنند، دست‌های همسر او است…

کفش هایم کو؟

کفش هایم کو؟

مشکلات مردم در داستان‌های سینما همیشه با استانداردهای سینمای اجتماعی رابطه تنگانگ دارد. موضوع آلزایمر یک بحث روز است و پرداختن به آن امری نیکو. اصغر فرهادی در جدایی نادر از سیمین به استاندارد‌ترین وجهی وظیفه پرستاری از پیرمرد آلزایمری را روایت کرد. پسر و پدر در قامت مریض و تیماردار. حالا در کفشهایم کو؛ پوراحمد آمده و با غیراستاندارد‌ترین شیوه قصد دارد یک داستان معمایی برای ما تعریف کند. و دست برقضا اول از همه نیز یقه خودش را می‌گیرد…

حبیب (رضا کیانیان) مرد ثروتمندی که در زندگی تنهااست. او که به بیماری آلزایمر مبتلا شده در می‌یابد که ادامه این زندگی برای او مقدور نیست. در این فاصله دختر او تینا( بهاره کیان افشار) نزد او می‌آید و مراقبت از پدر را بعهده می‌گیرد. این در حالی است که تینا گذشته‌ای دردناک دارد. او در سن دو سالگی و به اجبار همراه مادرش پریناز( رویا نونهالی) به آمریکا رفته و محبت پدری را لمس نکرده است. حالا او آمده که به هرطریقی کمک حال پدرش باشد. در همین حین تماس‌های تینا با مادرش باعث می‌شود که او به ایران برگردد و نزد شوهر بماند.

ایده فیلم کفش‌هایم کو؟؛ انسان دوستانه و قابل تقدیر است اما با فیلمنامه ناقص و بازی‌های سطحی و ناقص چه می‌توان کرد؟ از سوی دیگر آن جمله سکانس افتتاحیه آب پاکی بر دستان کارگردان است. پوراحمد رسما دست وبال و خود را در روایت انسان دوستانه بسته است. هیچ قدرت مانوری برای داستان کفشهایم کو وجود ندارد. داستانک‌ها بشدت کش‌دار هستند و شخصیت‌ها مدام در حال موعظه! بدبختی اینجاست که پوراحمد حتی زحمت این مهم را به خود نداده که در باره بیماری آلزایمر تحقیق درستی انجام دهد.

چرا؟ چون شخصیت کلیدی حبیب که به این بیماری دچار شده؛ رفتاری از خود بروز و ظهور می‌دهد که مشابه هیچ مریض آلزایمری نیست. حبیب دو نام مهم را فراموش نکرده یکی اسم دخترش و دیگری نام همسر! حتی حبیب آمار آنها را دارد که کی رفته‌اند و تمام چگونگی دوری فرزند کوچکش را به یاد دارد. حتی یکسری کارهای روتین فیزیکی از سوی او انجام می‌شود که برای یک بیمار مبتلا به آلزایمر انجام دادنش قابل تصور نیست. و متاسفانه همین رفتارهای فیزیکی مدام در حال تکرارند. نماهای مربوط به استحمام و اصلاح حبیب و غیره تکرار می‌شوند و در این راستا اگرچه این نماها در ذات خود باید عشق فرزند و پدر را جلوه‌گری کنند اما نمی‌توانند تاثر و احساسات تماشاگر را برانگیزند.

به همه اینها جدا از کارگردانی زیرمتوسط و فیلمنامه مغشوش و فیلمبرداری کاملا معمولی به همراه نورپردازی غیراستاندارد؛ بازی‌های بشدت اغراق شده و یا تصنعی بازیگران کفشهایم کو را نیز اضافه کنید. جدای از بازی متوسط کیانیان در نقش حبیب بقیه بازیگران حرفی برای گفتن ندارند.

با همه این احوال باید به موضوع فیلم کفشهایم کو احترام بگذاریم. چرا که سینما بیان کرامت انسان است و بازتاب آن در شیوه‌های زندگی. آلزایمر پدیده‌ای است که صدسال است کشف شده و از انسان مهمترین امتیاز بشری‌اش یعنی هوش و ذکاوت را می‌گیرد. از اینرو بیمار مبتلا به این مریضی بشدت نیازمند فرد همراه است. روایت آلزایمر در سینمای درام اجتماعی در حقیقت بازتاب همین کرامت انسانی است. اما حیف که این روایت در فیلم کفشهایم کو بشدت الکن از کار درآمده است.

 

نوشته شده توسط مهدی تهرانی  – منبع: جام جم

همچنین ببینید



لینک های جذاب
وبگـــردی
نظرات کاربران

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

ماه محرم | محرم 2016 ، اس ام اس و کارت پستال ماه محرم
ads
مطالب پر بیننده
تبلیغات متنی
دانلود آهنگ جدید
نبض ترانه
دانلود آهنگ جدید ایرانی
دانلود آهنگ جدید ایرانی
دانلود آهنگ جدید
آهنگ
دانلود آهنگ جدید
آهنگ
عروس
سايت عروس
خرید بک لینک
تور های لحظه آخری
ارائه دهنده معتبرترین تورها از آژانس های مسافرتی
مشاوره حقوقی
تور پوکت
مدل مو
رنگ مو
مدل لباس
دانلود فیلم
آرشیو فیلم های برتر کلاسیک و روز سینمای جهان
عکس
عکس,‌ عکس بازیگران,‌عکس جدید
دانلود آهنگ جدید
دانلود آهنگ جدید
مبلمان سام اکسون
مبلمان سام اکسون
ما را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید :)
مطالب پر بیننده
.